که تنگ در آغوشت بگیرم

در خوف و رجام با خودم. هوس خودم رو کردم. انگار تازه رو اومده این دلتنگی و نبودنه.

دلم می خواد پامو بندازم رو پام از آدم ها فاصله وبلاگ بگیرم کلمه چیزایی که دلم میخواد رو با خودم بردارم ببرم یه جا دیگه و بشینم با خودم خلوت کنم چایی بخورم. گپ بزنم. مفهوم نیست؟! اما همینه تمام اون چیزی که هوس کردم و این خواستنه درمن هی بیشتر و بیشتر شکل می گیره. انقدر دلم تنگ خودمه که اگه یه بار دیگه به همون وضوح از نزدیک خودمو ببینم سفت و تنگ در آغوش میکشمش که نتونه کسی از دست من قاپش بزنه و ببره.

متاسفم عزیز جان.

اشتباه اومدی. تموم شد. نداریم.

آخری و اولیش همونی بود که دادیم به شما و حواست نبود خراب کردی و از بین بردیش. تقصیر تو هم نیستا. دنیا اینجوری خوشش میاد خدا هم از کار دنیا ما هم عشقمون همونیه که خدا می خواد حتا اگه الان بیام غر بزنم و جزع کنم.

عجالتا یه جای خلوت برای ما بیاورید گارسون!

ممنون.

آدامس با طعم کروکودیل...