کاش بلند شی برام چایی بریزی

بعد از کتاب نا دوست داشتنی سرخ سفید(ویرگول) به کتاب دال دوست داشتن حسین وحدانی همان حسین وی خودمون پناه بردم و چقدر شست برد. انقدر که یه نفس امروز صد صفحه شو خووندم و اون سی صفحه رو هم گذاشتم فردا بخوونم که بره به خورد جونم.

جدای قلمش که مختص خودشه و گیرایی خودش رو داره(ویرگول) خی لی این کتاب مفید و به فکر فرو برنده بود. خصوصا راجع به عادت های رومزه ولی در جای خودش زنگ خطر(ویرگول) یا در مورد جمع آوری خاطرات و سخت کردن کارمون برای رفتن و جا به جایی....

دوسش داشتم حیف که زود تموم شد.

پ.ن: ویرگول رو پیدا نمی کردم رو کیبورد چون.