اینجوریه

یه زمانی اینجا قالبش ساده ی مشکی بود و همه ناراضی بودند که دلگیره مشکی. یا چرا اصلا مشکی؟ اما حس میکردم نوشته هام به همون قالب فقط میان و واقعا هم همینطوره. حتا حالا که یه نیمه لاشه ای ازش رو پیدا کردم و میخوونم با همون قالب مشکی می بینم فقط به همون قالب میومدن. قالب سفید یا هر مدل دیگه ای براش مزخرف بودند. میفهمین چی میگم؟ اصل نوشته ها رو هم از ریخت و قیافه مینداختن.

میخوام بگم هر حرف و نوشته و جمله و کلمه و کوفت و زهرماری یه قالب مخصوص به خودش رو داره اگه اونو رعایت نکنی حرفت هم دود میشه میره هوا. شاید شنیده نشه. خوونده نشه. توجه نشه بهش.

دارم درس زندگی بهتون میدم؟! خیر. دارم میگم وقتی یه چیزی میگین با یه قالبی که بهش نمیاد و بعد طرف حرفتونو نمیشنوه یا نمیفهمه نیاین خودتونو جر بدین از ناراحتی. خودتون خواستین. حرف باید به جاش و با یه قالب مختص به خودش زده شه.

آره داداش.

برچسبها: کرو

+ کروکودیل نوشت دوشنبه بیست و سوم مرداد ۱۳۹۶ 2:36 کروکودیل پیر |